اقتصادی

موراکامی،‌ کسی که پروژه های ناتمام ناکامورا را ادامه خواهد داد

حدود دو ماه پس از مرگ دکتر ناکامورا، ساکنان ولایت ننگرهار در شرق افغانستان نگران ادامه کار پروژه‌هایی هستند که از سوی این امدادگر جاپانی آغاز اما نیمه کاره باقی مانده‌اند.

تتسو ناکامورا، ۷۳ ساله جاپانی و پنج همکار افغانش حدود دو ماه قبل در نتیجه یک حمله مسلحانه در ننگرهار کشته شدند. او که بخش عمده زندگی و حرفه خود را وقف بهبود زندگی افغان‌ها کرده بود زمانی مورد حمله افراد مسلح قرار گرفت که برای نظارت از یک پروژه به جلال‌آباد مرکز ننگرهار رفته بودند. او در میان روستاییان افغان به “کاکامراد” معروف بود.

تا هنوز گروهی مسئولیت این حمله را به عهده نگرفته است. گروه طالبان اعلام کرده در این حمله دست ندارد.

کار اصلی “کاکا مراد”، رشد کشاورزی و مدیریت آب بود که از این طریق در سه ولسوالی ننگرهار هزاران نفر را به کار مشغول کرد و صدها جریب زمین را آبیاری کرد. این داکتر و امدادگر جاپانی که ۳۰ سال به افغان‌ها خدمت کرد در چهارم دسامبر ۲۰۱۹ در یک حمله مسلحانه کشته شد.

مقام‌های ننگرهار می‌گویند که برای ادامه کارهای ناتکمیل “کاکا مراد” فردی به نام موراکامی از جاپان به افغانستان آمده و وظایف او را پیش خواهد برد.

“ژیری بابا” منطقه‌ای است در ولسوالی خیوه ننگرهار و ناکامورا ۱۶ سال پیش از همین محل برای بهبود زندگی مردم آستین بالا زد و نخستین کارش را از ساختن “کانال آب مروارید” آغاز کرد.

ناکامورا با کمک مردم محل و با ساختن این کانال، آب دریای کنر را به طول حدود ۲۷ کیلومتر به زمین‌های خشک و نامزروع دشت گمبیری رساند. او هفت سال در این پروژه کار کرد تا سه هزار هکتار زمین خشک را آبیاری کرد و به هزاران خانواده زمینه کار و کشاورزی را فراهم ساخت.

بشیر ۴۲ ساله یکی از کارگران این پروژه بود که با ناکامورا یکجا در آن کار می‌کرد. او خاطرات فراموش ناشدنی از این مرد جاپانی دارد و می‌گوید که ناکامورا قصد داشت تا این کانال را به گونه عصری بازسازی کند.

بشیر می‌گوید: “من شش ماه با او یکجا اینجا کار کردم. مثل مردم عام بیل را به دست می‌گرفت و کار می‌کرد. اصلا ما فکر نمی‌کردیم که او شهروند یک کشور دیگر باشد. حتا بعضا وقتی به او جاپانی می‌گفتیم قهر می‌شد و می‌گفت من از افغانستان هستم.”

ناکامورا به مردم می‌آموخت که چگونه با امکانات محدود و مصرف کم، آب دریا را از زمین‌هایی با عمق زیاد به زمین‌های خشکی که در ارتفاعات بلند موقعیت دارند برسانند. او در یک قسمتی از این محل بر فراز یک کوه دستگاه‌های را نصب کرده بود که آب را از پایین کوه با فشار زیاد به محلاتی پمپ می‌کرد که اصلا قابل آبیاری نبودند. زمین‌های زراعتی به مساحت هشتاد جریب که صدها خانواده حالا از ان نان می‌خورند. چرخ این دستگاه‌ها روبروی جاده عمومی موقعیت دارد که توجه هر عابری را به خود جلب می‌کند.

منطقه بزرگ به نام سلامپور در ولسوالی خیوه پیش از آن که ناکامورا به افغانستان بیایید خشک و بایر بود اما حالا به کمک کانال آب مروارید این منطقه یکی از سرسبزترین مناطق خیوه است. آب دارد و مردم در میان باغ‌ها و کشتزارها کار و زندگی می‌کنند.

“کاکا مراد” در مساحت حدود یک هزار و ۲۰۰ جریب زمین یک باغ زینتی و تفریحی نیز ساخته است. در این باغ انواع درخت‌های میوه وجود دارد و محلی است برای سیر و سیاحت مردم محل. ده‌ها دهقان و کارگر در این باغ مشغول کار بودند که حالا بی سرنوشت شدند. در یک دهه گذشته زحمات این مرد جاپانی و باشنده‌های محل باعث شد تا در ولسوالی‌های کامه و بیهسود هم ۲۲ هزار جریب زمین خشک و بایر برای کشت و زراعت آماده شود.

مرگ “کاکا مراد” تاثیر عمیقی روی روح و روان مردم محل بجا گذاشته است. نگرانی دیگر مردک؛ کارهای ناتمام او را چه کسی به سر خواهد رساند؟

امید، یک باشنده خیوه می‌گوید: “من فرد دیگری را سراغ ندارم که مانند کاکا مراد بیایید و از ته دل به ما خدمت کند. او خدمتگار مردم بود. هر کار را انجام می‌داد. در طب و طبابت/پزشکی، کشت و زراعت و بازسازی کانال‌ها و نهرها. نمی‌دانم بعد از این کارهای او را کی انجام خواهد داد.”

تمیم عارف، معاون والی ننگرهار می‌گوید که اداره محلی این ولایت به مسئله حفاظت از کارهای انجام شده توسط کاکا مراد توجه زیاد دارد. او می‌گوید که در کوتاه مدت به جای ناکامورا فرد دیگری به نام موراکامی به افغانستان آمده و کارهای ناتمام او را تکمیل خواهد کرد.

آقای عارف گفت: “تعهد وجود دارد. از تمام پروژههای انجام یافته نگهداری می‌کنیم و کارهای متباقی را به کمک جاپانی‌ها به پایان می‌رسانیم. قرار است به زودی داکتر موراکامی به جای داکتر ناکامورا به افغانستان بیایید و کارها را ادامه دهد.”

یکی از بزرگترین پروژه‌های ناکامورا که مردم محل می‌گویند از آرمان‌های این امدادگر جاپانی بود مدیریت آب دریایی کنر بود که از دهه‌ها به سوی خاک پاکستان می‌رود. ساختن دیوارهای استنادی در اطراف این دریا نشانه‌هایی از تصمیم جدی این مرد برای کنترول آب دریای کنر بود و برای عملی کردن آن گام‌های نخست را برداشته بود.

ناکامورای ۷۳ ساله حدود ده بند آبگردان کوچک و بزرگ در چند ولسوالی ننگرهار ساخت. او می‌خواست یک دیوار سنگی به طول هشت کیلومتر در منطقه کچری اعمار کند تا مسیر دریای کنر را به سوی زمین‌های زراعتی سمت بدهد و جلو ضایع شدن آب را بگیرد اما این پروژه ناتکمیل ماند و ناکامورا با تمام آرزوهایش به خاک سپرده شد. آرزوهایی که مردم محل می‌گویند برای دستیابی به آن باید مانند کاکا مراد تلاش و زحمت بکشند.

برچسب ها

نوشته های مشابه

بستن